César Manrique

César Manrique – Schilder? Architect? Beeldhouwer? Interieurontwerper? Het is niet eenvoudig om de beroemdste inwoner van Lanzarote in een hokje te plaatsen. Deze creatieve Canarische inwoner was werkzaam in vele disciplines. In ieder geval is zijn stempel op zijn geliefde geboorte-eiland volstrekt onontkoombaar – zoals elke bezoeker van het eiland zal getuigen.

Enorme waardering voor César Manrique

César ManriqueHet hele eiland is versierd met gigantisch kleurrijk windspeelgoed, terwijl unieke culturele bezienswaardigheden, zoals Jameos del Agua en Mirador del Rio, kunst en natuur samenbrengen in een adembenemend effect.



Sterker nog, zijn invloed is zo alomtegenwoordig dat het zelfs invloed heeft op het onzichtbare. Zo zijn er dankzij César Manrique geen ontsierende reclameborden op het eiland en is hoogbouw verboden. Zelfs lokale huiseigenaren worden aangemoedigd om kleurrijke paletten te vermijden en te kiezen voor de traditionele witte muren en groen of blauw houtwerk, waardoor op het hele eiland een aangename, esthetische harmonie ontstaat.

 

César Manrique – Kunst en natuur

César Manrique LanzaroteZijn uitgangspunt boven alles was om te werken in harmonie met de natuur en vanaf jonge leeftijd was hij helemaal verteerd door de unieke schoonheid van Lanzarote. Familievakanties bijvoorbeeld werden besteed aan het bewonderen van de reflecties van de kliffen van Famara in de rotszwembaden en de getijden van eb en vloed.

Deze passie voor het eiland, van het woeste lava landschap van de Timanfaya in het zuiden tot de groene valleien van Hari in het noorden, wakkerden zijn artistieke inspiratie en verlangen aan om het behoud van het eiland te verzekeren.

In de jaren zestig werd Lanzarote geconfronteerd met het vooruitzicht te worden bedolven onder betonnen vijf sterren kolossen, toen het toerisme op het vasteland van Spanje begon af te nemen. Terwijl andere zonneoorden hals over kop hun toevlucht namen tot het massatoerisme, adviseerde Manrique terughoudendheid bij de ontwikkeling van hoogbouw.



Deze ecologische benadering was een volstrekt unieke vorm van denken in het Spanje van Franco, maar ook op andere plaatsen, in de jaren zestig. Ontwikkelaars van de costa’s en de Canarische Eilanden wilden winst, geen profeten.

César Manrique had in die tijd al de nodige invloed op Lanzarote, hij maakte een reeks van muurschilderingen in El Parador de Turismo in Arrecife – El Viento, La Pesca en La Vendimia – en soortgelijke werken op de luchthaven in 1963.

Door zijn goede verhoudingen was César Manrique (die overigens had gevochten voor Franco tijdens de Burgeroorlog) in staat om de hulp in te schakelen van een oude familievriend, Pepin Ramirez, die toevallig ook hoofd van de eilandsraad was.

Ze wenden hun invloedrijke mening, samen met een klein leger van vaak vergeten samenzweerders, zoals de kunstenaar en architect Luis Ibañez, aan om regels op te stellen.

César Manrique kunst en natuurMet deze steun en hulp was César Manrique in staat om zijn ideeën in praktijk te brengen, te beginnen met het creëren van Jameos del Agua uit een ingestorte lava buis in 1966 en de bouw van zijn eigen huis en atelier in vijf vulkanische luchtbellen in Tahiche.

Deze twee unieke verbindingen van kunst en natuur vestigden zijn reputatie en baanden een alternatief pad voor de ontwikkeling van het eiland. Het heeft daarnaast geholpen om Lanzarote op de kaart te zetten als een spannende nieuwe toeristische bestemming.

In de loop van de volgende decennia tot aan zijn dood in 1992 bouwde César Manrique verder op deze geloofwaardigheid, hij is ook het brein achter andere unieke culturele bezienswaardigheden, zoals het vulkaanpark Timanfaya.